فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٥٥ - پيشگويى امام پس از قلع و قمع خوارج     

ساده اى نبود و غير از على احدى جرئت اين كار را نداشت و به همين جهت پس از جنگ فرمود: اما پس از حمد و ثناى الهى: اى مردم! من چشم فتنه را درآوردم و غير از من كسى جرئت اين كار را نداشت آنگاه كه گمراهى شان فراگير شد و شرّشان شدت گرفت.[١]

ابن ابى الحديد مى گويد: مردم از جنگ با اهل قبله مى ترسيدند و نمى دانستند چگونه با آنان روبرو شوند: آيا تعقيب فراريانشان جايز است يا نه؟ كشتن مجروحانشان رواست يا نه؟ و آيافىءشان را مى توان قسمت كرد يا نه؟ مردم جنگ با اين گروه را كه مانند ما أذان مى گفتند و مانند ما نماز مى گذاردند، مشكل مى دانستند و همين طور جنگ با عايشه و طلحه و زبير را به خاطر جايگاهشان در اسلام، كارى بس دشوار مى دانستند. گروهى مانند احنف بن قيس و ديگران در اين جنگ شركت نكردند. از اين رو اگر على شمشير بر روى اينان نمى كشيد، هرگز كسى به اين كار اقدام نمى كرد.[٢]

پيشگويى امام پس از قلع و قمع خوارج:

پس از آنكه خوارج از بين رفتند و تعدادى هم جان به در بردند، يكى از اصحاب گفت: يا امير المؤمنين! خوارج همگى از بين رفتند. امام فرمود:

«هرگز! به خدا سوگند آنها نطفه هاى در صُلب مردان و رحِم زنانند; هر از چند گاهى كسى از آنان ظهور مى كند و از بين مى رود و سرانجام كارشان به دزدى و راهزنى مى انجامد.»[٢]