نمونه هاى از آن مى پردازيم و اين چند آيه در اين مورد كفايت مى كند. خداوند سبحان مى فرمايد: (لاَ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ)[١] و مى فرمايد: (وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْض)[٢] و مى فرمايد:

(لَمْ تَعْلَمُوا آبَاءَهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَ مَوَالِيكُمْ)[٣] و باز مى فرمايد: (لاَ تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الإِيمَانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوح مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّات تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِىَ اللهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللهِ أَلاَ إِنَّ حِزْبَ اللهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ).[٤]

اما از سنت، احاديث زير كفايت مى كند:

على بن ابى طالب(عليه السلام)فرمود: كسى كه در قلب و زبان خود با گناهكار دشمنى نورزد مرده اى است در بين زندگان.[٥]

فرمود: رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)دستور داد كه با خطاكاران با چهره خشمگين

[١] آل عمران: ٢٨ «مؤمنان نبايد كافران را به جاى مؤمنان دوست خود قرار دهند.»
[١] توبه: ٧١ «مردان و زنان مؤمن ياور و دوست يكديگرند.»
[١] احزاب: ٥ «اگر پدران آنها را نشناسيد برادران دينى و دوستان شما به حساب مى آيند.»
[١] مجادله: ٢٢ «نمى يابى قومى را كه به خدا و روز واپسين ايمان داشته باشند و دشمن خدا و رسولش را دوست بدارند هر چند آنها پدران يا فرزندان يا برادران يا بستگانشان باشند. آنها كسانى اند كه خدا ايمان را در دلهايشان نوشته و با روح خود تأييدشان نموده است و آنها را وارد بهشتى خواهد نمود كه از زير درختانش نهرها جارى است و آنها در آنجا ماندگارند. خدا از آنها راضى و آنها از خدا راضى اند آنها از حزب خدايند و حزب خدا همواره رستگارند.»
[١] حر عاملى: وسائل الشيعة ١١/٤٠٤ ـ ٤٠٩ ـ ٤١٣.