فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣١ - ٧ ـ تولى، تبرى، توقف     

گناهكارانى كه بر اعمال ناپسندشان ادامه مى دهند و از خدا و مردم حيا نمى كنند، در اثر اين تكبر از پروردگارشان جدا مى شوند و از محبت برادران خود دور مى مانند و دشمن خدا و رسولش مى گردند. (لاَ تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللهَ وَ رَسُولَهُ ...).[١] (إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الأَذَلِّينَ).[٢] (إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ كُبِتُوا كَمَا كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ) .[٣]

جامعه اسلامى پاكيزه تر از آن است كه مسلمانى در آن مرتكب گناهى شود و ديگران درباره اش سكوت پيشه كنند و پيش از توبه و استغفار او و پيش از پرداخت كفاره گناه در صورتى كه آن گناه كفاره داشته باشد، محبت او را به دل بگيرند.

اين مسأله از جمله مسائلى است كه اباضيه را از ديگر گروه هاى اسلامى متمايز مى سازد.[٤] چون آنها با مؤمن پرهيزگار و مجرم خطاكار يكسان برخورد نمى كنند و مى گويند: جامعه اسلامى بايد حقيقت را براى تك تك افرادش بشناساند و با وسايل تربيتى كه اسلام براى تربيت جامعه اسلامى در نظر گرفته مانند امر به معروف و نهى از منكر و اعراض از پشت كردگان به خدا، به تهذيب