فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٢٦ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     

داده ايد، خداوند آنچه را انجام مى دهيد مى داند. در پيمان شكنى مانند زنى كه رشته اش را مى تابد و دوباره باز مى كند، نباشيد كه پيمان را براى فريب ديگران استفاده كنيد تا گروهى بر گروه ديگر برترى يابد. خداوند شما را به اين پيمانها مى آزمايد و روز قيامت به شما نشان مى دهد آنچه را كه درباره اش اختلاف مى كنيد.»[١]

پس بهتر است كه از معاويه و رفتار و بدعتهاى او چيزى نپرسى. ما او را ديديم و برخورد و رفتارش را با مردم نظاره كرديم و كسى را نمى شناسيم كه به اندازه او نصيبها و احكام الهى را ترك كرده باشد و كسى را سراغ نداريم كه به اندازه او به حرام خون ريخته باشد و اگر هيچ خونى نمى ريخت جز خون زياد بن سميه، همين در كفر او بس بود.[٢]

آنگاه او يزيد فرزندش را جانشين خود كرد و يزيد شخصى بود فاسق و لعين. شراب كفر آور مى نوشيد. همين مقدار از اعمال زشت در عدم شايستگى او بس بود. او از هواى نفس پيروى مى كرد بدون آنكه هدايت خدا را پذيرا شود و خداوند مى فرمايد: «گمراه تر از آن كس كيست كه پيروى هواى نفس مى كند