فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١١١ - ب تكفير على(ع) و يارانش     

قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ ).[١]

على(عليه السلام)در جواب اين آيه را تلاوت نمود: (فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَ لاَ يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لاَ يُوقِنُونَ)[٢].[٣]

فكر مى كنم در بعضى از منابع آمده است كه اين مرد وقتى آيه را خواند امام در نماز بود و با آيه اى كه گذشت او را جواب داد.

ب ـ تكفير على و يارانش:

بزرگترين كلامى كه از زبان خوارج صادر شد، تكفير على به خاطر پذيرش حكميت بود. گويا پذيرش حكميت گناه بود و ارتكاب گناه هم نزد آنان كفر محسوب مى شد. اين مسأله يكى از اصول آنهاست كه ما در بحث از عقايد آنها آن را متعرض خواهيم شد و آنچه را كه طبرى درباره گفتگوى على با حرقوص بن زهير سعدى و زرعة بن برج طايى نقل كرد كه بحث آن در اول فصل سابق گذشت، در اين مقام كفايت مى كند.

امام در بعضى از سخنانش به اين مطلب اشاره نموده است آنگاه كه خطاب به آنها فرمود:

باد بنيان برانداز بر شما بوزد! و گوينده اى از شما بر جا نماند! آيا پس از ايمان به خدا و جهادِ با رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)بر كفرم شهادت دهم؟ اگر چنين كنم