فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٥٧ - ٣ ـ ازدواج با زن كافر غير مشرك     

اختصاص دهد زيرا عموم لفظ معتبر است نه سبب.[١]

تا اينجا آياتى كه ممكن بود در تحريم نكاح زنان كافر، به آن استدلال شود، به پايان مى رسد.

اكنون آياتى از قرآن حكيم كه قائلين به جواز ازدواج با زنان كافر، به آنها استدلال نموده اند، مى آوريم يعنى اين آيه: (الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَ طَعَامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعَامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ وَ الُْمحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ الُْمحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ وَ لاَ مُتَّخِذِي أَخْدَان) .[٢]

اين آيه جواز ازدواج با زنان پاكدامن اهل كتاب را به صراحت بيان مى كند و قدر متقين از آنها همان زن ذمى يا كسى كه در حكم زن ذمى است مانند زن كافر غير حربى مى باشد و حمل آيه بر ازدواج موقت به قرينه لفظ «الاجور» به جاى «المهور» درست نيست زيرا لفظ اجور در بسيارى از جاهاى قرآن آمده و از آن، مهر ازدواج دايم اراده شده است. خداوند سبحان درباره ازدواج با كنيزان در صورت ناتوانى مالى مى فرمايد: (فَانْكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَ آتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ )[٣] و باز خداوند متعال خطاب به پيامبرش مى فرمايد: (إِنَّا أَحْلَلْنَا