فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٥٤ - در آوردن چشم فتنه     

وقتى كه از جنگِ با خوارج فراغت يافت، به اصحاب دستور داد كه آن مرد را بيابند. اصحاب او را در گودالى در كنار نهر، بين پنجاه كشته يافتند. وقتى بيرونش آوردند، نگاهى به بازوى او انداختند، گوشتى را همانند پستان زن كه موهاى سياهى بر آن بود ... يافتند. وقتى امام او را ديد گفت: الله اكبر، به من دروغ نگفتند و دروغ نگفتم.

وقتى بر كشتگان آنها گذر مى كرد، فرمود: سياه روزها! زيانتان زد آنكه فريبتان داد. اصحاب عرض كردند: يا امير المؤمنين! چه كسى فريبشان داد؟ فرمود: شيطان و نفس بد خواه با آرزوها فريبشان داد و گناهان را برايشان زيبا جلوه داد و خبرشان داد كه پيروز خواهند شد.[١]

على فرمود: هر چه در اردوى آنها يافتيد برداريد و فرمود: سلاحها و چهارپايان و آنچه كه در جنگ از آن استفاده كرده اند، سهم مسلمانان است و اما كالاها و بندگان و كنيزانشان را به صاحبانشان برگردانيد. طبرى نقل مى كند: على (عليه السلام)دستور داد: آنهايى را كه رمق دارند جستجو كنند. تعدادشان چهارصد نفر بود و دستور داد كه به خانواده هايشان تحويل دهند و فرمود: آنان را با خود ببريد تداوى نماييد وقتى خوب شدند، به كوفه بياوريد.[٢]

در آوردن چشم فتنه:

خوارج اهل قبله و نماز و عبادت بودند و مردم عبادت خود را در برابر نمازهاى آنها ناچيز مى دانستند. از اين رو جنگ با آنها و ريشه كن كردن آنها كار