فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٠ -       نامه نافع به خوارج بصره     

الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً) .[١] هيچ بهانه اى براى سرپيچى شما باقى نگذاشته و فرموده است: (انْفِرُوا خِفَافًا وَ ثِقَالاً).[٢] ضعيفان و بيماران و آنهايى را كه توان انفاق مالى ندارند و يا به دليلى نمى توانند قيام كنند، معذور داشت و با همه اينها مجاهدين را بر آنان برترى داد و فرمود: (لاَ يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَ الُْمجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ).[٣] پس فريب دنيا را نخوريد و بدان دل نبنديد زيرا دنيا فريبكار و نيرنگباز است. لذتهايش ناپايدار و نعمتهايش از بين رفتنى است. با شهوات عجين گشته است تا بفريبد. نعمتى را آشكار مى كند و عبرتى را پنهان مى دارد، پس خورنده اى نخواهد بود كه از آن بخورد و لذت برد و نوشنده اى نخواهد بود كه از آن بنوشد و كامش شيرين شود مگر كه با هر خورد و نوش قدمى به مرگ نزديك و مرحله اى از آرزوهايش دور مى شود. خداوند آن را دار گذر به سوى نعمت ابدى و زندگى سالم قرار داده است. پس هيچ عاقلى آن را جايگاه و هيچ حليمى آن را پايگاه خويش قرار نمى دهد. پس از خدا بترسيد و توشه برگيريد. چون بهترين توشه، تقواست. درود بر كسى كه راه هدايت در پيش گيرد.

مبرّد مى گويد: وقتى نامه او براى خوارج بصره رسيد، ابوبيهس بن جابر ضبعى و عبدالله بن اباض مرى نيز در بين آنها حضور داشتند. ابوبيهس رو به طرف ابن اباض كرد و گفت: نافع افراط كرد و كافر شد و تو تفريط كردى و كافر