فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٢٤ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     
خواهد شد زيرا مردم در آن روز مجادله مى كنند: «شما در روز قيامت نزد پروردگارتان مجادله خواهيد نمود.»[١] پس براى بعد از مرگ عمل كن. نبايد چيزى تو را به پروردگارت مغرور نمايد.
اما درباره معاويه بن ابى سفيان: گفتى كه خدا او را همراهى كرد و پيروزيش را سرعت بخشيد و عزم و اراده اش را محقق ساخت و در خونخواهى عثمان بر دشمنش پيروز گردانيد. اگر دين عبارت از قدرت باشد كه بعضى بر بعضى ديگر در دنيا پيروز شوند سخن شما درست است ولى ما دين را قدرت نمى دانيم. مسلمانان بر كافران پيروز مى شوند تا معلوم شود كه چگونه رفتار مى كنند و كافران بر مسلمانان پيروز مى شوند تا مسلمانان امتحان شوند و كافران بالا روند. خداوند مى فرمايد: «اين روزگار را بين مردم مى گردانيم (گاه پيروزى و گاهى شكست نصيبشان مى كنيم) تا اهل ايمان در نزد خدا مشخص شود و خداوند از ميان شما گواهانى بر ديگران برگزيند و خداوند ستمكاران را دوست ندارد تا خداوند اهل ايمان را خالص گرداند و كافران را نابود كند.»[٢]
بنابراين اگر دين عبارت از پيروزى بعضى بر بعضى ديگر باشد پس حتماً شنيده اى كه در روز احد مشركان چه به دست آوردند و آنهايى كه عثمان را كشتند در يوم الدار[٣] بر او و يارانش پيروز گشتند و نيز على[٤] بر اهل بصره كه از
[١] زمر: ٣١.
[١] آل عمران: ١٤٠ ـ ١٤١.
[١] انقلابيون پس از درگيرى با مدافعان و محافظان عثمان، وارد خانه او شدند و اين در ١٨ ذى الحجه سال ٣٥ هجرى بود و او را كشتند و آن روز به «يوم الدار» معروف گشت.
[١] اشاره دارد به پيروزى امام على بن ابى طالب در جنگ جمل كه بين او و عايشه و طلحه و زبير در جمادى الاخر سال ٣٦ هجرى در گرفت.