فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٨٥ -       جهت دوم آيا مرتكب معاصى مؤمن است يا كافر؟     

أَسْلَمْنَا وَ لَمَّا يَدْخُلِ الإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ)[١] و همين طور منظور از آن، اسلام و ايمان به اقل درجات آن كه احكام خاص خود را دارند، نيست بلكه منظور ايمانى است كه صاحبش را از عذاب دردناك نجات بخشد و اين با آنچه كه گفتيم كه مقوّم ايمان عقيده قلبى است منافات ندارد و روايتِ رسيده از امام صادق(عليه السلام) نيز به همين معنى اشاره دارد كه با اسلام، خون محترم مى شود و امانت تأديه مى گردد و نكاح زنان حلال مى گردد و بر ايمان ثواب داده مى شود.[٢]

بالجمله: اين كه تصديق قلبى معيار ايمان است غير از آن است كه بگوييم تصديق قولى يا قلبى بدون عمل براى نجات شخص كافى است. براى همين، قرآن پس از ايمان روى عمل تكيه مى كند و مى فرمايد: (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ)[٣] و نيز خداوند متعال مى فرمايد: (وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ)[٤] و مى فرمايد: (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ) .[٥] پس اگر عمل عنصر و مقوّم حقيقت ايمان باشد معنى ندارد كه پس از مفروض بودن ايمان، به تقوى امر شود زيرا اين گونه امر كردن، به طلب شىء موجود شبيه تر و تحصيل حاصل است.