فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٥٦ -       ديگرى گناه كرده و شما مرا مجازات مى  كنيد     

٦ ـ شگفتا! كه نويسنده، نوشته اش را در اينجا با آنچه كه در بخش سوم كتابش ذكر كرده، نقض نموده است زيرا در اينجا در وصف امام مى گويد كه او داعيان شكست را اجابت نمود و نظر نيرنگبازان را پذيرفت. در جاى ديگر مى گويد كه امام «دانست اين يكى از نيرنگهاى عمروعاص است و فكر او آن را ساخته و پرداخته است. امام و يارانش بر جهاد پافشارى داشتند. او و ياران صديقش تلاش مى كردند تا بقيه سپاه را قانع سازند كه موضع آنان ادامه جنگِ بر حق است و نبايد به اين نيرنگ جنگى گوش فرا داد.» اگر در نقل اين مطالب ترديد داشته باشيد، متن آن را بخوانيد:

معاويه بن ابى سفيان با اجماع امت به مخالفت برخاست و آتش فتنه را شعلهور ساخت و سپاهى را براى جنگ با خليفه شرعى و قانونى مسلمانان آماده ساخت و اميرالمؤمنين على بن ابى طالب مانند يك خليفه شرعى در برابر يك گروه طغيانگر و سركش با او به مقابله پرداخت. امام سپاهى را از شجاعان اسلام فراهم كرد و خود فرماندهى آن را بر عهده گرفت. دو سپاه در صفين بهم رسيدند. جنگ آغاز شد. معاويه دانست كه اگر به حيله اى متوسل نشود زودتر از آنچه كه تصورش را بكند در قضيه شكست مى خورد. به همين منظور ستون پنجمى را در سپاه على شكل داد و سپس خواستار حكميّت شد.