فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٠٧ - ٢ ـ امتناع رؤيت خداوند سبحان در آخرت     

اهل سنت، كسى را موافق خود بيابند و سرانجام ماتريديه را موافق خود يافتند. انسان پژوهشگر و خواهان حقيقت، از هيچ سرزنشى نمى هراسد و از مخالفت ديگران نمى ترسد. پس بهتر بود كه اباضيه در اين مسأله و مسأله رؤيت خداوند و مخلوقيت قرآن، پرچم مخالفت را بر مى افراشتند و در برابر مخالفان خود از اهل سنت و ديگران مى ايستادند زيرا حق سزاواتر به متابعت است. چگونه از موحّدى پذيرفته است كه واجب را با ممكن مقايسه كند و سپس ذاتى و صفات قايم به آن را براى واجب تصور كند و به تعدد حكم نمايد و در نتيجه از قديم هاى هشتگانه سر در آورد و آنگاه ادعاى توحيد نمايد و نصارا را كه قائل به تثليث است تخطئه نمايد.

حال اگر كسى چنين پندارد كه عينيت صفات به نفى حقيقت صفات از ذات باز مى گردد، چنين پندارى باطل و ناصواب است و اين پندار از كسانى ناشى مى شود كه در مباحث عقليه تبحر ندارند و غير از مقايسه ممكن با واجب، دليل و مدركى نمى يابند. اين اشخاص چون مى بينند كه عقيده به عينيت ذات با صفات، نفى صفات در ممكنات را به همراه دارد، آمده اند عقيده به عينيت در واجب را تخطئه كرده و گفته اند معناى عينيت، نفى حقيقت صفات از ذات خداوند سبحان است.

٢ ـ امتناع رؤيت خداوند سبحان در آخرت: