فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١ -       ٥ ـ پناه دادن به تبعيديان رسول الله     

٤ ـ برخورد خصمانه با صحابه:

خليفه روش ناشايستى را با اصحاب پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)، در پيش گرفت. اباذر غفار را به سرزمين خشك و بى آب و علف ربذه تبعيد نمود كه در اين باره چيزهايى عجيب و غريبى نقل شده است.[١] عبدالله بن مسعود را آنقدر زد كه يك بند از قفسه سينه اش شكست.[٢] همچنين عمار بن ياسر را آن قدر زد كه بيهوش شد تنها بدان خاطر كه او از استفاده هاى نامشروع خليفه از بيت المال، انتقاد كرده بود.[٣]

٥ ـ پناه دادن به تبعيديان پيامبر:

پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)، حكم بن عاص و فرزندش، مروان را به طايف تبعيد كرده بود و عثمان در زمان خلافت خود، آنها را به مدينه باز گرداند.

شهرستانى مى گويد: عثمان، حكم بن اميه را پس از آنكه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)او را تبعيد كرده بود و او رانده شده رسول الله نام گرفته بود، به مدينه بازگرداند. در زمان خلافت ابوبكر و عمر(رضى الله عنهما) نيز از آنها تقاضا كرده بود كه او را بازگردانند اما آنان درخواست او را نپذيرفته بودند و عمر او را از محل سكونتش، به يمن چهل فرسخ دورتر تبعيد نموده بود.[٤]

كارهايى از اين قبيل، خشم مسلمانان را برانگيخت و آنها را به شورش واداشت تا آنكه مسلمانان مصر، كوفه، بصره و بسيارى از مهاجرين و انصار