فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٣ - ورود حكمان در موضوعى كه به آنها واگذار نشده بود     

حبيب، عبدالرحمن بن خالد، ضحاك بن قيس و وليد را لعن كن. اين خبر به معاويه رسيد. او هم وقتى قنوت مى خواند على، ابن عباس، اشتر، حسن و حسين را لعن مى كرد.

واقدى معتقد است كه اجتماع حكمان در شعبان سال ٣٨ هجرى بوده است.[١]

وقتى على از ماجراى صدور حكم كه بر خلاف كتاب خدا و سنت رسولش انجام گرفته بود و از نيرنگ عمرو بن عاص و فريب خوردن ابو موسى آگاه شد در حالى كه رأى حكمان را مردود اعلام مى كرد، طى خطابه اى گفت: سپاس مى گويم خداى را، هر چند روزگار حادثه اى ناگوارى را پيش آورده و واقعه بى نظيرى را رو نموده است و گواهى مى دهم كه جز او خدايى نيست و شريكى ندارد و معبودى غير او نيست و گواهى مى دهم كه محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)بنده و فرستاده اوست.

اما بعد: سرپيچى از نصيحت كننده دلسوز دانا و تجربه ديده باعث حسرت و موجب ندامت مى شود. من درباره حكميت نظرم را به شما گفتم و انديشه درونى ام را به شما بنمودم. «اى كاش رأى قصير پذيرفته مى شد.»[٢] اگر حرفم