فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٩٣ -       دلايل خوارج بر اينكه ارتكاب معاصى كفر است     

احاطه نداشته باشد.

٧ ـ (يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ).[١]

نحوه استدلال: فاسق نمى تواند از كسانى باشد كه روسفيدند پس ناچار از جمله رو سياهان است و چون در زمره آنها قرار مى گيرد، پس كافر است به خاطر آنكه خداوند فرمود: (بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ).

بررسى:

آيه از دو گروه خبر مى دهد: گروهى كه روسفيدند و گروهى كه روسياهند. اولى علامت مؤمنى است كه ايمانش را با گناه آلوده نكرده است و دومى علامت كافرى است كه به خدا و صفات وافعال او و نبوت و خاتميت ايمان ندارد. اما گروه سومى در اينجا ذكر نشده كه با غير از اين دو علامت شناخته شوند. پس آيه بر اين گروه دلالت ندارد ومؤمنى كه مرتكب كبيره شده از اين گروه سوم است كه آيه عهده دار بيان حكم آن نيست.

حاصل: آيه از مؤمن خاص و كافر مطلق بحث مى كند و علامات و حالات آنها را بيان مى كند. اما قسم سوم از تقسيم آيه خارج است كه شايد علامت و حالت ديگرى غير از رو سفيد و رو سياه بودن داشته باشد كه آيه بدان نپرداخته است.

طبرسى مى گويد: خوارج به اين آيه اين گونه استدلال كرده اند كه اگر كسى