فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٦٨ - نصيحتى به اباضيه     

مسلمانان هر مصيبتى كه ديدند از انحراف از دين خدا و خروج از مسير آن بوده است. هرگز پايان كار اين امت اصلاح نخواهد شد مگر به چيزى كه آغاز آن به آن اصلاح شده است.

نصيحتى به اباضيه:

گمان نمى كنم كه با خواندن فصلهاى اين كتاب، عالم اباضى ما را به حق نشناسى و عدم شناخت مذهبشان و سهل انگارى در نقل عقايدشان در اثر عدم مراجعه به منابع اصلى آنها متهم نمايد چنانكه ديگر نويسندگان مقالات را به آن متهم نموده است.[١]

اين بدان جهت است كه ما همانطور كه به كتابهاى مخالفان آنها مراجعه كرديم به كتابهاى آنها نيز مراجعه كرديم. موضع ما در اينجا موضع يك ناصح دلسوز نسبت به برادر دينى است و از اين نصيحت جز رضاى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ و وحدت امت و قطع ريشه هاى اختلاف تا سر حد امكان، منظورى مد نظر نيست.

نويسندگان امروزى و ديروزى اباضيه به اين نتيجه رسيده اند كه بين آنها و ساير فِرَق اسلامى جز در دو مورد، اختلافى وجود ندارد:

١ ـ تخطئه تحكيم;

٢ ـ انكار لزوم قريشى بودن امام.

اما در ساير اصول عقيدتى با بعضى فرقه هاى اسلامى شريكند مثلا در مسأله زايد نبودن صفات خداوند بر ذات و امتناع رؤيت خداوند سبحان در