فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٤٨ -       فتواهاى خلاف كتاب و سنت     

بررسى:

اولا: اينگونه نرمش عاطفى و چسبيدن به اين وسايل وقتى درست است كه در مسأله، دليل شرعى وجود نداشته باشد. در غير اين صورت بايد اينگونه مستمسك ها را به ديوار زد هر چند از سرچشمه عقل!!! يا عاطفه جوشيده باشد. وقتى كتاب و سنت و اجماع امت اين ازدواج را جايز مى داند ما حق نداريم اين گونه شيوه ها را در پيش گيريم. كلام خداوند سبحان براى ما كافى است كه مى فرمايد: (وَ أُحِلَّ لَكُمْ مَا وَرَاءَ ذَلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوَالِكُمْ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ).[١] البته بعضى از فقهاء جواز را منوط به توبه كرده اند.

به هر تقدير در بين مسلمانان به استثناى حسن بصرى، كسى با اين مسأله مخالفت نكرده است و كلام او هم ناصواب و مخالف كتاب و اجماع امت اسلامى است.

شيخ طوسى(ره) مى گويد: اگر مردى با زنى زنا كرد مى تواند با او ازدواج كند و علماى عامه هم آن را پذيرفته اند و حسن بصرى گفته است: جايز نيست.

قتاده و محمد (در نسخه اى دارد احمد) گفته اند: اگر هر دو توبه كردند مى توانند با هم ازدواج كنند و گر نه نمى توانند و در اخبار ما اين مطلب روايت شده است.[٢]

ابن قدامه مى گويد: اگر زنى زنا كرد نكاح او براى كسى كه آگاه به آن است، جايز نيست مگر با دو شرط: