فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٩٧ -       دلايل خوارج بر اينكه ارتكاب معاصى كفر است     

مؤمن محسوب مى شود و نه كافر بلكه بين اين دو قرار مى گيرد، از خصم جواب گفته است كه لفظ «مِنْ» در آيه براى تبعيض است و در ذكر تبعيض، سومى نفى نمى شود (و شايد مراد كسى باشد كه نه مؤمن است و نه كافر).[١] سستى اين استدلال همان است كه مى بينيد، زيرا آيه در مقام حصر است.

١٢ ـ (قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَيَحْزُنُكَ الَّذِي يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لاَ يُكَذِّبُونَكَ وَ لَكِنَّ الظَّالِمِينَ بِآيَاتِ اللهِ يَجْحَدُونَ) .[٢]

نحوه استدلال: مرتكب كباير ظالم است و ظالم به حكم آيه منكر است و منكر هم كافر است. استدلال بعدى شان هم به همين استدلال برمى گردد كه مى گويند:

١٣ ـ فاسق يا نسبت به ديگران ظالم است يا نسبت به خود و هر ظالمى كافر است چون خداوند متعال مى فرمايد: (أَنْ لَعْنَةُ اللهِ عَلَى الظَّالِمِينَ * الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللهِ وَ يَبْغُونَهَا عِوَجًا وَ هُمْ بِالآخِرَةِ كَافِرُونَ )[٣].[٤]

بررسى:

كبراى قضيه كه عبارت باشد از اين كه ظالم منكر آيات خداست چنانكه مستدل از آيه اول اين گونه استنباط كرده است يا هر ظالمى كافر است چنان كه از آيه دوم استنباط كرده است، مورد قبول نيست. عدم مقبوليت كبرى بدان جهت