فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٨ - ٥ ـ مرتكب كبيره كافر نعمت است نه كافر دين     

در ردّ اين شفاعت آميخته به خرافات مى فرمايد: (وَ لاَ يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضَى).[١]

اگر كسى در آيات وارده درباره شفاعت چه آياتى كه شفاعت را اثبات مى كنند و چه آياتى كه شفاعت را نفى مى كنند، دقت نمايد متوجه مى شود كه اسلام همان شفاعت رايج بين امتهاى گذشته را پذيرفته است ليكن شروط و حدود برايش تعيين نموده است. بنابراين، تفسير شفاعت به معناى دخول سريع به بهشت، از عقيده اى مى جوشد كه آن عقيده، گناهكارِ بدون توبه را مخلّد در آتش مى داند. به همين خاطر از روى ناچارى شفاعت را به معنى غير معروف تفسير كرده اند.

البته لازم است كه نظر خواننده را به نكته مهمى جلب نماييم:

بعضى از گناهان كبيره رشته ايمانِ به خداوند سبحان را قطع مى كند. همانطور كه ارتباط روحى با شفاعت كننده را مى بُرد.چنين فردى به شفاعت نايل نمى گردد و خداوند شفاعت شفيع را در حق او نمى پذيرد. ما حقيقت شفاعت و شرايط آن را در مجموعه تفسيرى مان بيان كرده ايم و اشكالاتى كه پيرامون آن از ناحيه معتزله و بعضى از روشنفكر نماها وارد شده است، جواب داده ايم.

٥ ـ مرتكب گناه كبيره كافر نعمت است; نه كافر دين:

خوارج همگى حتى اباضيه متفقند بر اين كه ارتكاب گناه كبيره موجب كفر مى شود و افراطيان آنها چنين فردى را بى دين و كافر و مشرك مى دانند اما اباضيه كه موضع نرمترى دارند او را كافر نعمت الهى مى دانند. از اين رو مسلمان فاسق