فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣٦ - ٧ ـ تولى، تبرى، توقف     

التَّوَّابُ الرَّحِيمُ).[١]

مى بينيد كه سختگيرى درباره آن سه گروهى است كه از جهاد سر باز زده اند. با آنكه پيامبر در آن زمان به مجاهد واقعى نيازى شديد داشته است ولى وحى نازل مى شود و به سختگيرى و اعمال فشار بر آنها فرمان مى دهد تا آنان به تنگنايى برسند كه زمين مدينه با همه وسعتش بر آنها تنگ گردد.

اما رفتار و سختگيرىِ كه زمين را بر گناهكار تنگ گرداند اين نوع رفتار با گناهكارى كه تنها يكبار مرتكب گناه شده است، از عظمت اسلام به دور است. چگونه مى تواند چنين باشد در حالى كه خداوند سبحان از زبان حاملان عرش، همانهايى كه براى توبه كنندگان و رهروان راه خطا طلب غفران مى كنند، اين گونه
مى فرمايد: (رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيءْ رَحْمَةً)[٢] و خداوند سبحان مى فرمايد: (وَ لاَ تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ)[٣] و باز خداوند سبحان مى فرمايد: (قَالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّالُّونَ )[٤] و نيز مى فرمايد: (قُلْ يَا عِبَادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللهِ إِنَّ اللهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ).[٥]