شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٩ - حكايت آن درويش كه در هرى غلامان آراسته عميد خراسان را ديد و بر اسبان تازى و قباهاى زربفت، و كلاههاى مغرق و غير آن، پرسيد كه اينها كدام اميراناند و چه شاهاناند گفت او را كه اينها اميران نيستند، اينها غلامان عميد خراساناند، روى به آسمان كرد كه اى خدا

آن غلامان را شكنجه مى‌نمود

كه دفينه خواجه بنماييد زود

سر او با من بگوييد اى خسان‌

ور نه برم از شما حلق و لسان‌

مدت يك ماهشان تعذيب كرد

روز و شب اشكنجه و افشار و درد

پاره پاره كردشان و يك غلام‌

راز خواجه وانگفت از اهتمام‌

گفتش اندر خواب هاتف اى كيا

بنده بودن هم بياموز و بيا

اى دريده پوستين يوسفان‌

گر بدرد گرگت آن از خويش دان‌

ز آن كه مى‌بافى همه ساله بپوش‌

ز آن كه مى‌كارى همه ساله بنوش‌

فعل توست اين غصه‌هاى دم به دم‌

اين بود معنى قد جف القلم‌

كه نگردد سنت ما از رشد

نيك را نيكى بود بد راست بد

كار كن هين كه سليمان زنده است‌

تا تو ديوى تيغ او برنده است‌

چون فرشته گشت از تيغ آمنى است‌

از سليمان هيچ او را خوف نيست‌

حكم او بر ديو باشد نه ملك‌

رنج در خاك است نه فوق فلك‌

ترك كن اين جبر را كه بس تهى است‌

تا بدانى سر سر جبر چيست‌

ترك كن اين جبر جمع منبلان‌

تا خبر يابى از آن جبر چو جان‌

ترك معشوقى كن و كن عاشقى‌

اى گمان برده كه خوب و فائقى‌

اى دريده پوستين يوسفان‌

گرگ برخيزى از اين خواب گران‌

آن عدم او را هماره بنده است‌

كار كن ديوا سليمان زنده است‌

ديو مى‌سازد جفان كالجواب‌

زهره نه تا دفع گويد يا جواب‌