شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠١ - معشوق از عاشق پرسيد كه خود را دوستتر دارى يا مرا گفت من از خود مردهام و به تو زندهام

معشوق از عاشق پرسيد كه خود را دوست‌تر دارى يا مرا گفت من از خود مرده‌ام و به تو زنده‌ام.

از خود و از صفات خود نيست شده‌ام، و به تو هست شده‌ام. علم خود را فراموش كرده‌ام و از علم تو عالم شده‌ام. قدرت خود را از ياد داده‌ام و از قدرت تو قادر شده‌ام. اگر خود را دوست دارم تو را دوست داشته باشم، و اگر تو را دوست دارم خود را دوست داشته باشم‌

اخرج بصفاتى الى خلقى من رآك رآنى و من قصدك قصدنى و على هذا

ب ٢٠٢٨- ٢٠٢٠ هر كه را آينه ...: بيت از سنايى است. (مثنوى سير العباد، ص ٢٠٨)[١] اخرج بصفاتى ...: با صفت‌هاى من براى آفريده‌هايم برون آى. آن كه تو را ديد مرا ديده است. و آن كه تو را قصد كرد مرا قصد كرده است. و نظير اين معنى با اندك تغيير در

[١] يادداشت‌هاى دكتر دبير سياقى.