شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٣ - مناجات

اى دهنده قوت و تمكين و ثبات‌

خلق را زين بى‌ثباتى ده نجات‌

اندر آن كارى كه ثابت بودنى است‌

قائمى ده نفس را كه منثنى است‌

صبرشان بخش و كفه ميزان گران‌

وارهانشان از فن صورتگران‌

وز حسودى بازشان خر اى كريم‌

تا نباشد از حسد ديو رجيم‌

در نعيم فانى مال و جسد

چون همى‌سوزند عامه از حسد

پادشاهان بين كه لشكر مى‌كشند

از حسد خويشان خود را مى‌كشند

عاشقان لعبتان پر قدر

كرده قصد خون و جان همدگر

ويس و رامين خسرو و شيرين بخوان‌

كه چه كردند از حسد آن ابلهان‌

كه فنا شد عاشق و معشوق نيز

هم نه چيزند و هواشان هم نه چيز

پاك الهى كه عدم بر هم زند

مر عدم را بر عدم عاشق كند

در دل نه دل، حسدها سر كند

نيست را هست اين چنين مضطر كند

اين زنانى كز همه مشفق‌ترند

از حسد دو ضره خود را مى‌خورند

تا كه مردانى كه خود سنگين دل‌اند

از حسد تا در كدامين منزل‌اند