شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٧ - گريان شدن امير از نصيحت شيخ و عكس صدق او و ايثار كردن مخزن بعد از آن گستاخى و استعصام شيخ، و قبول ناكردن و گفتن كه من بىاشارت نيارم تصرفى كردن

اين بگفت و گريه در شد هاى هاى‌

اشك غلطان بر رخ او جاى جاى‌

صدق او هم بر ضمير مير زد

عشق هر دم طرفه ديگى مى‌پزد

صدق عاشق بر جمادى مى‌تند

چه عجب گر بر دل دانا زند

صدق موسى بر عصا و كوه زد

بلكه بر درياى پر اشكوه زد

صدق احمد بر جمال ماه زد

بلكه بر خورشيد رخشان راه زد

رو به رو آورده هر دو در نفير

گشته گريان هم امير و هم فقير

ساعتى بسيار چون بگريستند

گفت مير او را كه خيز اى ارجمند

هر چه خواهى از خزانه بر گزين‌

گر چه استحقاق دارى صد چنين‌

خانه آن توست هر چت ميل هست‌

بر گزين خود هر دو عالم اندك است‌

گفت دستورى ندادندم چنين‌

كه به دست خويش چيزى بر گزين‌

من ز خود نتوانم اين كردن فضول‌

كه كنم من اين دخيلانه دخول‌

اين بهانه كرد و مهره در ربود

مانع آن بد كآن عطا صادق نبود

نه كه صادق بود و پاك از غل و خشم‌

شيخ را هر صدق مى‌نآمد به چشم‌

گفت فرمانم چنين داده است اله‌

كه گدايانه برو نانى بخواه‌