شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٤ - قصه آن حكيم كه ديد طاوسى را كه پر زيباى خود را مىكند به منقار و مىانداخت، و تن خود را كل و زشت مىكرد، از تعجب پرسيد كه دريغت نمىآيد؟ گفت مىآيد، اما پيش من جان از پر عزيزتر است و اين پر عدوى جان من است

پرِّ خود مى‌كند طاوسى به دشت‌

يك حكيمى رفته بود آن جا به گشت‌

گفت طاوسا چنين پرِّ سَنى‌

بى‌دريغ از بيخ چون بر مى‌كَنى؟

خود دلت چون مى‌دهد تا اين حُلَل‌

بر كنى اندازيش اندر وَحَل‌

هر پرت را از عزيزى و پسند

حافظان در طَىِّ مُصحف مى‌نهند

بهرِ تحريك هواى سودمند

از پر تو باد بى‌زن مى‌كنند

اين چه ناشكرى و چه بى‌باكى است؟

تو نمى‌دانى كه نقاشش كى است‌

يا همى‌دانىّ و نازى مى‌كنى‌

قاصدا قَلعِ طرازى مى‌كنى‌

بلاى من آمد همه دانش من‌

چو روباه را موى و طاوس را پر

طاوس را بديدم مى‌كند پر خويش‌

گفتم مكن كه پر تو با زيب و با فر است‌

بگريست زار زار و مرا گفت اى حكيم‌

آگه نه‌اى كه دشمن جان من اين پر است‌

اى خواجه پر و بال تو مى‌دان كه زر توست‌

زيرا كه شخص پاك تو طاوس ديگر است‌