شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٦ - آمدن آن امير نمام با سرهنگان نيم شب به گشادن آن حجره اياز و پوستين و چارق ديدن آويخته،

آن امينان بر در حجره شدند

طالب گنج و زر و خمره بدند

قفل را بر مى‌گشادند از هوس‌

با دو صد فرهنگ و دانش، چند كس‌

ز انكه قفل صعب و پر پيچيده بود

از ميان قفل‌ها بگزيده بود

نه ز بخل سيم و مال و زر خام‌

از براى كتم آن سر از عوام‌

كه گروهى بر خيال بد تنند

قوم ديگر نام سالوسم كنند

پيش با همت بود اسرار جان‌

از خسان محفوظتر از لعل كان‌

زر به از جان است پيش ابلهان‌

زر نثار جان بود نزد شهان‌

مى‌شتابيدند تفت از حرص زر

عقلشان مى‌گفت نه آهسته‌تر

حرص تازد بى‌هده سوى سراب‌

عقل گويد نيك بين كآن نيست آب‌

حرص غالب بود و زر چون جان شده‌

نعره عقل آن زمان پنهان شده‌

گشته صد تو حرص و غوغاهاى او

گشته پنهان حكمت و ايماى او

تا كه در چاه غرور اندر فتد

آن گه از حكمت ملامت بشنود

چون ز بند دام باد او شكست‌

نفس لوامه بر او يابيد دست‌

تا به ديوار بلا نايد سرش‌

نشنود پند دل آن گوش كرش‌

كودكان را حرص گوزينه و شكر

از نصيحت‌ها كند دو گوش كر