شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٨ - بيان آن كه كشتن خليل

شهوتى است او و بس شهوت پرست‌

ز آن شراب زهرناك ژاژ مست‌

گرنه بهر نسل بودى اى وصى‌

آدم از ننگش بكردى خود خصى‌

گفت ابليس لعين دادار را

دام زفتى خواهم اين اشكار را

زر و سيم و گله اسبش نمود

كه بدين تانى خلايق را ربود

گفت شاباش و ترش آويخت لنج‌

شد ترنجيده و ترش همچون ترنج‌

پس زر و گوهر ز معدن‌هاى خوش‌

كرد آن پس مانده را حق پيش كش‌

گير اين دام دگر را اى لعين‌

گفت زين افزون ده اى نعم المعين‌

چرب و شيرين و شرابات ثمين‌

دادش و بس جامه ابريشمين‌

گفت يا رب بيش از اين خواهم مدد

تا ببندمشان بحبل من مسد

تا كه مستانت كه نر و پر دل‌اند

مردوار آن بندها را بسكلند

تا بدين دام و رسن‌هاى هوا

مرد تو گردد ز نامردان جدا

دام ديگر خواهم اى سلطان تخت‌

دام مرد انداز و حيلت ساز سخت‌

خمر و چنگ آورد پيش او نهاد

نيم خنده زد بدان شد نيم شاد

سوى اضلال ازل پيغام كرد

كه بر آر از قعر بحر فتنه گرد

نى يكى از بندگانت موسى است‌

پرده‌ها در بحر او از گرد بست‌

آب از هر سو عنان را وا كشيد

از تگ دريا غبارى بر جهيد

چون كه خوبى زنان فا او نمود

كه ز عقل و صبر مردان مى‌فزود

پس زد انگشتك به رقص اندر فتاد

كه بده زوتر رسيدم در مراد

چون بديد آن چشم‌هاى پر خمار

كه كند عقل و خرد را بى‌قرار