شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٩ - خلق الجان من مارج من نار و قوله تعالى فى حق ابليس انه كان من الجن ففسق

مال چون مار است و آن جاه اژدها

سايه مردان زمرد اين دو را

ز آن زمرد مار را ديده جهد

كور گردد مار و رهرو وارهد

چون بر اين ره خار بنهاد آن رئيس‌

هر كه خست او گفت لعنت بر بليس‌

يعنى اين غم بر من از غدر وى است‌

غدر را آن مقتدا سابق پى است‌

بعد از او خود قرن بر قرن آمدند

جملگان بر سنت او پا زدند

هر كه بنهد سنت بد اى فتا

تا در افتد بعد او خلق از عمى‌

جمع گردد بر وى آن جمله بزه‌

كو سرى بوده است و ايشان دم غزه‌

ليك آدم چارق و آن پوستين‌

پيش مى‌آورد كه هستم ز طين‌

چون اياز آن چارقش مورود بود

لاجرم او عاقبت محمود بود

كه سرى كم كن نه اى تو مستبد

بلكه شاگرد دلى و مستعد

رو بر دل رو كه تو جزو دلى‌

هين كه بنده پادشاه عالى‌

بندگى او به از سلطانى است‌

كه انا خير دم شيطانى است‌

مى‌نمايد مار اندر چشم مال‌

هر دو چشم خويش را نيكو بمال‌