شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٣ - حكايت شيخ محمد سر رزى غزنوى قدس الله سره

زاهدى در غزنى از دانش مزى‌

بد محمد نام و كنيت سر رزى‌

بود افطارش سر رز هر شبى‌

هفت سال او دائم اندر مطلبى‌

بس عجايب ديد از شاه وجود

ليك مقصودش جمال شاه بود

بر سر كه رفت آن از خويش سير

گفت بنما! يا فتادم من به زير

گفت نامد مهلت آن مكرمت‌

ور فرو افتى نميرى نكشمت‌

او فرو افكند خود را از وداد

در ميان عمق آبى اوفتاد

چون نمرد از نكس آن جان سير مرد

از فراق مرگ بر خود نوحه كرد

كين حيات او را چو مرگى مى‌نمود

كار پيشش باز گونه گشته بود

موت را از غيب مى‌كرد او كدى‌

ان فى موتى حياتى مى‌زدى‌

موت را چون زندگى قابل شده‌

با هلاك جان خود يكدل شده‌

سيف و خنجر چون على ريحان او

نرگس و نسرين عدوى جان او

بانگ آمد رو ز صحرا سوى شهر

بانگ طرفه از وراى سر و جهر

گفت اى داناى رازم مو به مو

چه كنم در شهر از خدمت بگو

گفت خدمت آن كه بهر ذل نفس‌

خويش را سازى تو چون عباس دبس‌

مدتى از اغنيا زر مى‌ستان‌

پس به درويشان مسكين مى‌رسان‌

خدمتت اين است تا يك چند گاه‌

گفت سمعا طاعة اى جان پناه‌

بس سؤال و بس جواب و ماجرا

بد ميان زاهد و رب الورى‌

كه زمين و آسمان پر نور شد

در مقالات آن همه مذكور شد

ليك كوته كردم آن گفتار را

تا ننوشد هر خسى اسرار را