شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١١ - جواب گفتن امير مر آن شفيعان را و همسايگان زاهد را كه گستاخى چرا كرد؟ و سبوى ما را چرا شكست؟ من در اين باب شفاعت قبول نخواهم كرد كه سوگند خوردهام كه سزاى او را بدهم

مير گفت او كيست كو سنگى زند

بر سبوى ما سبو را بشكند؟

چون گذر سازد ز كويم شير نر

ترس ترسان بگذرد با صد حذر

بنده ما را چرا آزرد دل‌

كرد ما را پيش مهمانان خجل‌

شربتى كه به ز خون اوست ريخت‌

اين زمان همچون زنان از ما گريخت‌

ليك جان از دست من او كى برد

گير همچون مرغ بالا بر پرد

تير قهر خويش بر پرش زنم‌

پر و بال مرده ريگش بر كنم‌

گر رود در سنگ سخت از كوششم‌

از دل سنگش كنون بيرون كشم‌

من برانم بر تن او ضربتى‌

كه بود قواد كان را عبرتى‌

با همه سالوس با ما نيز هم‌

داد او و صد چو او اين دم دهم‌

خشم خونخوارش شده بد سركشى‌

از دهانش مى بر آمد آتشى‌

ماند چون پاى مقعد اندر ريگ‌

آن سر مرده ريگش اندر ديگ‌