شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢ - بيان آن كه نور كه غذاى جان است، غذاى جسم اوليا مىشود تا او هم يار مىشود روح را كه أسلم شيطانى على يدى

گر چه آن مطعوم جان است و نظر

جسم را هم ز آن نصيب است اى پسر

گر نگشتى ديوِ جسم آن را اكُول‌

أسْلَمَ الشَّيْطَان نفرمودى رسول‌

ديو ز آن لوتى كه مرده حَى شود

تا نياشامد مسلمان كى شود

ديو بر دنياست عاشق كور و كر

عشق را عشقى دگر بُرَّد مگر

از نهان خانه يقين چون مى‌چشد

اندك اندك رخت عشق آن جا كشد

يَا حَرِيصَ الْبَطْنِ عَرِّجْ هكَذا

إنَّما الْمِنْهاجُ تَبْدِيلُ الغذَا

يَا مَرِيضَ القَلبِ عَرِّج لِلعِلَاج‌

جُملَةُ التَّدبِيرِ تَبدِيلُ الْمِزَاج‌

أيُّهَا الْمَحْبُوسُ فِى رَهْنِ الطَّعَام‌

سَوْفَ تَنْجُو إنْ تَحَمَّلْتَ الْفِطَام‌

إنَّ فىِ الْجُوعِ طَعَامٌ وَافِرٌ

افْتَقِدْهَا وَ ارْتَجِ يَا نَافِرٌ[١]

اغْتَذِ بِالنُّورِ كُنْ مِثْلَ الْبَصَر

وَافِقِ الْأمْلاكَ يَا خَيرَ الْبَشَر

چون ملك تسبيح حق را كن غذا

تا رهى همچون ملايك از اذا

جبرئيل ار سوى جيفه كم تند

او به قوَّت كى ز كركس كم زند

حَبَّذَا خوانى نهاده در جهان‌

ليك از چشم خسيسان بس نهان‌

گر جهان باغى پر از نعمت شود

قسم موش و مار هم خاكى بود