شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٢ - در بيان قول رسول

بر مكن پر را و دل بر كن از او

ز آن كه شرط اين جهاد آمد عدو

چون عدو نبود جهاد آمد محال‌

شهوتت نبود نباشد امتثال‌

صبر نبود چون نباشد مَيلِ تو

خصم چون نبود چه حاجت حَيْلِ تو

هين مكن خود را خَصِى رهبان مشو

ز آن كه عفَّت هست شهوت را گرو

بى‌هوا نهى از هوا ممكن نبود

غازيى بر مردگان نتوان نمود

أنْفِقُوا گفته است پس كسبى بكن‌

ز آن كه نبود خرج بى‌دخل كهن‌

گر چه آورد أنفقوا را مطلق او

تو بخوان كه اكْسِبُوا ثُمَّ انْفِقُوا

همچنان چون شاه فرمود اصْبِروا

رغبتى بايد كز آن تابى تو رو

پس كُلُوا از بهر دام شهوت است‌

بعد از آن لَا تُسْرِفوا آن عفّت است‌

چون كه محمولٌ بِهِ نبود لَدَيْه‌

نيست ممكن بودِ مَحْمُولٌ عَلَيْه‌

چون كه رنج صبر نبود مر ترا

شرط نبود پس فرو نآيد جزا

حبَّذا آن شرط و شادا آن جزا

آن جزاى دلنوازِ جان فزا