شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠ - پاك كردن آب همه پليدىها را و باز پاك كردن خداى تعالى آب را از پليدى، لا جرم قدوس آمد حق تعالى

آب چون پيگار كرد و شد نجس‌

تا چنان شد كآب را رد كرد حس‌

حق ببردش باز در بحر صواب‌

تا بشستش از كرم آن آبِ آب‌

سال ديگر آمد او دامن كشان‌

هى كجا بودى به درياى خوشان‌

من نجس ز ينجا شدم پاك آمدم‌

بستدم خلعت سوى خاك آمدم‌

هين بياييد اى پليدان سوى من‌

كه گرفت از خوى يزدان خوى من‌

در پذيرم جمله زشتيت را

چون ملك پاكى دهم عفريت را

چون شوم آلوده باز آن جا روم‌

سوى اصل اصل پاكى‌ها روم‌

دلق چركين بر كنم آن جا ز سر

خلعت پاكم دهد بار دگر

كار او اين است و كار من همين‌

عالم آراى است رَبّ العالمين‌

گر نبودى اين پليدى‌هاى ما

كى بدى اين بار نامه آب را

كيسه‌هاى زر بدزديد از كسى‌

مى‌رود هر سو كه هين كو مفلسى‌

يا بريزد بر گياه رسته‌اى‌

يا بشويد روى رو ناشسته‌اى‌

يا بگيرد بر سر او حمّال وار

كشتى بى‌دست و پا را در بحار

صد هزاران دارو اندر وى نهان‌

ز آن كه هر دارو برويد زو چنان‌

جان هر درّى دلِ هر دانه‌اى‌

مى‌رود در جو چو دارو خانه‌اى‌

زو يتيمانِ زمين را پرورش‌

بستگانِ خشك را از وى روش‌

چون نماند مايه‌اش تيره شود

همچو ما اندر زمين خيره شود