شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٦ - فرستادن ميكائيل را

گفت ميكائيل را تو رو به زير

مشت خاكى در ربا از وى چو شير

چون كه ميكائيل شد تا خاكدان‌

دست كرد او تا كه بربايد از آن‌

خاك لرزيد و در آمد در گريز

گشت او لابه كنان و اشك ريز

سينه سوزان لابه كرد و اجتهاد

با سرشك پر ز خون سوگند داد

كه به يزدان لطيف بى‌نديد

كه بكردت حامل عرش مجيد

كيل ارزاق جهان را مشرفى‌

تشنگان فضل را تو مغرفى‌

ز آن كه ميكائيل از كيل اشتقاق‌

دارد و كيال شد در ارتزاق‌

كه امانم ده مرا آزاد كن‌

بين كه خون آلوده مى‌گويم سخن‌

معدن رحم اله آمد ملك‌

گفت چون ريزم بر آن ريش اين نمك‌

همچنان كه معدن قهر است ديو

كه بر آورد از بنى آدم غريو

سبق رحمت بر غضب هست اى فتا

لطف غالب بود در وصف خدا

بندگان دارند لا بد خوى او

مشك‌هاشان پر ز آب جوى او

آن رسول حق قلاوز سلوك‌

گفت الناس على دين الملوك‌

رفت ميكائيل سوى رب دين‌

خالى از مقصود، دست و آستين‌

گفت اى داناى سر و شاه فرد

خاكم از زارى و گريه بسته كرد

آب ديده پيش تو با قدر بود

من نتانستم كه آرم ناشنود

آه و زارى پيش تو بس قدر داشت‌

من نتانستم حقوق آن گذاشت‌

پيش تو بس قدر دارد چشم تر

من چگونه گشتمى استيزه‌گر

دعوت زارى است روزى پنج بار

بنده را كه در نماز آ و بزار