شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٤ - وصيت كردن پدر دختر را كه خود را نگه دار تا حامله نشوى از شوهرت

خواجه‌اى بوده است او را دخترى‌

زهره خدى مه رخى سيمين برى‌

گشت بالغ داد دختر را به شو

شو نبود اندر كفائت كفو او

خربزه چون در رسد شد آبناك‌

گر بنشكافى تلف گشت‌[١] و هلاك‌

چون ضرورت بود دختر را بداد

او به ناكفوى ز تخويف فساد

گفت دختر را كزين داماد نو

خويشتن پرهيز كن حامل مشو

كز ضرورت بود عقد اين گدا

اين غريب اشمار را نبود وفا

ناگهان بجهد كند ترك همه‌

بر تو طفل او بماند مظلمه‌

گفت دختر كاى پدر خدمت كنم‌

هست پندت دل پذير و مغتنم‌

هر دو روزى هر سه روزى آن پدر

دختر خود را بفرمودى حذر

حامله شد ناگهان دختر از او

چون بود هر دو جوان خاتون و شو

از پدر او را خفى مى‌داشتش‌

پنج ماهه گشت كودك يا كه شش‌

گشت پيدا گفت بابا چيست اين‌

من نگفتم كه از او دورى گزين‌

اين وصيت‌هاى من خود باد بود

كه نكردت پند و وعظم هيچ سود

گفت بابا چون كنم پرهيز من؟

آتش و پنبه است بى‌شك مرد و زن‌

پنبه را پرهيز از آتش كجاست‌

يا در آتش كى حفاظ است و تقاست‌

گفت من گفتم كه سوى او مرو

تو پذيراى منى او مشو

در زمان حال و انزال و خوشى‌

خويشتن بايد كه از وى در كشى‌

گفت كى دانم كه انزالش كى است‌

اين نهان است و به غايت دور دست‌[٢]