شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٣ - دوم بار دست و پاى امير را بوسيدن و لابه كردن شفيعان و همسايگان زاهد

شدن باده: از دست رفتن آن.

خد: چهره، گونه.

گلگونه: سرخاب. آن چه براى سرخ كردن گونه به كار مى‌بردند. از وسيله‌هاى آرايش در گذشته.

شمس الضحى: آفتاب چاشتگاه.

تاج كرمنا: اشارت است به قرآن كريم: و لقد كرمنا بني آدم.

٣٧٥٩/ ٢ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٧٥٩/ ٢) اعطينا: داديم تو را. گرفته از قرآن كريم است: إنا أعطيناك الكوثر. (كوثر، ١)

١٢٣٢/ ٥ عرض بودن چرخ: اشارت است بدان كه مقصود از آفرينش خلقت انسان بوده است و از انسان اشرف كائنات.

٢٢٦٥/ ٣ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٢٦٥/ ٣) چون چنينى ...: تو را كه چنان مقام است چرا خود را چنين خوار مى‌كنى.

١٠٠١/ ٣ مفترض: واجب.

نجده: يارى. «جماعتى از خواص غلامان به نجده او فرستاد.» (ترجمه تاريخ يمينى، به نقل از لغت‌نامه) جان بى‌كيف محبوس كيف: جانى كه بسيط است و از عالم بالاست و در جسمى محدود زندانى شده است.