شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٩ - در بيان آن كه صفا و سادگى نفس مطمئنه از فكرتها مشوش شود چنان كه بر روى آيينه چيزى نويسى يا نقش كنى اگر چه پاك كنى داغى بماند و نقصانى

جَنَّتِي. (فجر، ٢٨- ٣٠) نفسى است كه تا دم مرگ همچنان بر اطمينان باقى مانده است.

ب ٥٧٣- ٥٦٣ اين اشكال: كه چه هستى. (خود را بشناس.) دم: نفس. «و نفس آسايش دادن دل است به لطيفه‌هاى غيبى.» (رساله قشيريه) آدم دم: اگر دمى كه در آدم دميده شد در تو دميده است. اگر انسانى.

اعيان: جمع عين. در فلسفه گاه به معنى «خارج» است چنان كه گويند «وجود عينى» و گاه مقابل «اعراض» است، يعنى موجوداتى كه به خود قائم‌اند.

عرض: آن چه قائم به غير است. آن چه به خود موجود نتواند بود.

خاك بيز: مؤلف آنندراج آورده است: بعضى به معنى باريك بين آورده‌اند به استناد اين بيت شيخ عطار (و همين بيت مولوى را شاهد آورده است و آن را از عطار دانسته است).

خاك بيز: كنايت از كسى كه كار دشوار و كم بهره را انجام دهد. آن كه خود را به كار بى‌هوده سر گرم سازد.

(بو سعيد ابو الخير، به نقل از آنندراج)