شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٣ - صيد كردن شير آن خر را و تشنه شدن شير از كوشش، رفت به چشمه تا آب خورد،

صيد كردن شير آن خر را و تشنه شدن شير از كوشش، رفت به چشمه تا آب خورد،

تا باز آمدن شير، جگر بند و دل و گرده را روباه خورده بود كه لطيف‌تر است، شير طلب كرد دل و جگر نيافت، از روبه پرسيد كه كو دل و جگر؟ روبه گفت اگر او را دل و جگر بودى آن چنان سياستى ديده بود آن روز و به هزار حيله جان برده، كى بر تو باز آمدى، لو كنا نسمع او نعقل ما كنا فى اصحاب السعير

ب ٢٨٧٧- ٢٨٧٠ لو كنا نسمع ...: «اگر شنيده بوديم يا به خرد خود باز مى‌گشتيم از دوزخيان نبوديم.» (ملك، ١٠) تا آبى خورد: در كليله و دمنه چنين است: «آن گاه روباه را گفت من غسلى كنم پس گوش و دل او بخورم كه علاج اين علت بر اين نسق فرموده‌اند.» (كليله و دمنه، ص ٢٥٧)