شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٨ - داستان آن كنيزك كه با خر خاتون شهوت مىراند و او را چون بز و خروس آموخته بود شهوت راندن آدميان

تا بداند كآن خيال ناريه‌

در طريقت نيست الا عاريه‌

زشت‌ها را خوب بنمايد شره‌

نيست چون شهوت بتر ز آفات ره‌

صد هزاران نام خوش را كرد ننگ‌

صد هزاران زيركان را كرد دنگ‌

چون خرى را يوسف مصرى نمود

يوسفى را چون نمايد آن جهود

بر تو سرگين را فسونش شهد كرد

شهد را خود چون كند وقت نبرد

شهوت از خوردن بود كم كن ز خور

يا نكاحى كن گريزان شو ز شر

چون بخوردى مى‌كشد سوى حرم‌

دخل را خرجى ببايد لاجرم‌

پس نكاح آمد چو لا حول و لا

تا كه ديوت نفكند اندر بلا

چون حريص خوردنى زن خواه زود

ور نه آمد گربه و دنبه ربود

بار سنگى بر خرى كه مى‌جهد

زود بر نه پيش از آن كو بر نهد

فعل آتش را نمى‌دانى تو برد

گرد آتش با چنين دانش مگرد

علم ديگ و آتش ار نبود تو را

از شرر نه ديگ ماند نه ابا

آب حاضر بايد و فرهنگ نيز

تا پزد آن ديگ سالم در ازيز

چون ندانى دانش آهنگرى‌

ريش و مو سوزد چو آن جا بگذرى‌