شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٨ - پرسيدن آن پادشاه از آن مدعى نبوت كه آن كه رسول راستين باشد و ثابت شود، با او چه باشد كه كسى را بخشد؟ يا به صحبت و خدمت او چه بخشش يابند غير نصيحت به زبان كه مىگويد

شاه پرسيدش كه بارى وحى چيست‌

يا چه حاصل دارد آن كس كو نبى است؟

گفت خود آن چيست كش حاصل نشد

يا چه دولت ماند كو واصل نشد؟

گيرم اين وحى نبى گنجور نيست‌

هم كم از وحى دل زنبور نيست‌

چون كه أوحى الرب الى النحل آمده است‌

خانه وحيش پر از حلوا شده است‌

او به نور وحى حق عز و جل‌

كرد عالم را پر از شمع و عسل‌

اين كه كرمناست و بالا مى‌رود

وحيش از زنبور كمتر كى بود

نه تو أعطيناك كوثر خوانده‌اى‌

پس چرا خشكى و تشنه مانده‌اى‌

يا مگر فرعونى و كوثر چو نيل‌

بر تو خون گشته است و ناخوش اى عليل‌

توبه كن بيزار شو از هر عدو

كو ندارد آب كوثر در كدو[١]

هر كه را ديدى ز كوثر سرخ رو

او محمد خوست با او گير خو

تا أحب لله آيى در حساب‌

كز درخت احمدى با اوست سيب‌

هر كه را ديدى ز كوثر خشك لب‌

دشمنش مى‌دار همچون مرگ و تب‌

گر چه باباى تو است و مام تو

كو حقيقت هست خون آشام تو

از خليل حق بياموز اين سير

كه شد او بيزار اول از پدر

تا كه أبغض لله آيى پيش حق‌

تا نگيرد بر تو رشك عشق دق‌

تا نخوانى لا و الا الله را

در نيابى منهج اين راه را