شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٣ - جواب آمدن كه آن كه نظر او بر اسباب و مرض و زخم تيغ نيايد، بر كار تو عزرائيل هم نيايد، كه تو هم سببى اگر چه مخفىترى از آن سببها، و بود كه بر آن رنجور مخفى نباشد كه و هو اقرب اليه منكم و لكن لا تبصرون

جواب آمدن كه آن كه نظر او بر اسباب و مرض و زخم تيغ نيايد، بر كار تو عزرائيل هم نيايد، كه تو هم سببى اگر چه مخفى‌ترى از آن سبب‌ها، و بود كه بر آن رنجور مخفى نباشد كه و هو اقرب اليه منكم و لكن لا تبصرون‌

ب ١٧١٤- ١٧١٠ و هو أقرب ...: و نحن أقرب إليه منكم و لكن لا تبصرون. (واقعه، ٨٥) اصل دان: كنايت از بيننده مسبب. خدا شناس.

اجل شكر بودن: چنان كه در حديث است: «تحفة المؤمن الموت.»

١٦٨٠/ ٤ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٦٨٠/ ٤) مست: واله، فريفته.

دول: جمع دولت: بيشتر به معنى مال و مكنت است، ولى در اين بيت به معنى انتقال از اين جهان به جهان ديگر است.

آن كه خدا را مسبب اسباب مى‌داند به دنيا و نعمت آن و گذران نعمت‌ها، نمى‌نگرد، نه تنها از مرگ بيم ندارد مرگ را وسيلت رهايى از زندان تن مى‌داند، رها شدن از تن براى او چون رها شدن زندانى است از زندان. اما آنان كه از مردن مى‌ترسند، كسانى‌