شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٤ - صيد كردن شير آن خر را و تشنه شدن شير از كوشش، رفت به چشمه تا آب خورد،

ب ٢٨٨٦- ٢٨٧٨ نور دل: معرفتى كه از جانب حق تعالى افاضت مى‌شود كه: يهدي الله لنوره من يشاء. (نور، ٣٥) زجاج: استعارت است از دل و در آن اشارتى است به قرآن كريم: مثل نوره كمشكاة فيها مصباح المصباح في زجاجة الزجاجة كأنها كوكب دري: مثل نور او همچون چراغدانى است، در آن چراغى، چراغ در آبگينه‌اى آبگينه همچو ستاره درخشان.» (نور، ٣٥) اعتداد: در شمار آوردن. تعدد.

جهود: كنايت از مشرك.

دو ديدن شيث و نوح: به جسم آنان نگريستن.

١٢٥٥- ١٢٥٤/ ٣ از پاسخ روباه به شير كه خر را دل نبود و گر نه بايستى از آن چه ديد عبرت گيرد، بدين نتيجه مى‌رسد كه بسيارى از آدميان يا آدم نمايان را دل نيست نه آن دلى كه در سينه است، دلى كه از نور الهى روشن است. مصباح خدا آن نور است كه در همه دارندگان يكى است و آن چه آن را متعدد مى‌سازد جسم، يا به تعبير مولانا «زجاجه» است.

١٢٥٣/ ٣