شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٩ - فاش كردن آن كنيزك آن راز را با خليفه از بيم زخم شمشير و اكراه خليفه كه راست گو سبب اين خنده را و گر نه بكشمت

هر يكى زينها تو را مستى كند

چون نيابى آن خمارت مى‌زند

اين خمار غم دليل آن شده است‌

كه بد آن مفقود مستى‌ات بدست‌

تو گناهى كرده‌اى شكل دگر

دانه كشتى دانه كى ماند به بر

او زنا كرد و جزا صد چوب بود

گويد او من كى زدم كس را به عود

نه جزاى آن زنا بود اين بلا

چوب كى ماند زنا را در خلا

مار كى ماند عصا را اى كليم‌

درد كى ماند دوا را اى حكيم ...

اين سبب‌ها آن اثرها را نماند

كس نداند چونش جاى آن نشاند

ليك بى‌اصلى نباشد اين جزا

بى‌گناهى كى برنجاند خدا

آن چه اصل است و كشنده آن شى است‌

گر نمى‌ماند به وى هم از وى است‌

پس بدان رنجت نتيجه زلتى است‌

آفت اين ضربتت از شهوتى است‌

گر ندانى آن گنه را ز اعتبار

زود زارى كن طلب كن اغتفار

سجده كن صد بار مى‌گو اى خدا

نيست اين غم غير در خورد و سزا

اى تو سبحان پاك از ظلم و ستم‌

كى دهى بى‌جرم جان را درد و غم‌

من معين مى‌ندانم جرم را

ليك هم جرمى ببايد گرم را

چون بپوشيدى سبب را ز اعتبار

دائما آن جرم را پوشيده دار

كه جزا اظهار جرم من بود

كز سياست دزديم ظاهر شود

تو بگردى روزها در سبزوار

آن چنان دل را نيابى ز اعتبار