شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٦ - جواب آمدن كه آن كه نظر او بر اسباب و مرض و زخم تيغ نيايد، بر كار تو عزرائيل هم نيايد، كه تو هم سببى اگر چه مخفىترى از آن سببها، و بود كه بر آن رنجور مخفى نباشد كه و هو اقرب اليه منكم و لكن لا تبصرون

و سخن آنان را كه در جهانى وراى اين جهان مادى هستند بشنود:

٦٤/ ٣ و شوق لقاى خدا در او بيشتر شود. سروده مولانا ظاهرا گرفته از فرموده‌ى امير مؤمنان است در وصف متقين: «و اگر نه اين است كه زندگى‌شان را مدتى است كه بايد گذراند، جان‌هاشان يك چشم به هم زدن در كالبد نمى‌ماند.» (نهج البلاغه، خطبه ١٩٣)

ب ١٧٣٥- ١٧٢٧ در صف رزم در آمدن: با خواهش‌هاى نفسانى ستيزه كردن كه جهاد اكبر است.

بزم بر آسمان بودن: اشارت است بدان كه روح از عالم بالاست و پيش از تعلق به بدن در آن جهان بوده است.

همچو شمع: شمع چون راست استاده باشد روشن است و سوزان و اشك ريزان، چون بر زمينش افكنند خاموش شود.

آب و آتش: كنايت از باران و گرمى خورشيد كه رستنى‌ها را مى‌روياند و مى‌پروراند.

ارشادى است غافلان را كه از خواب غفلت برخيزند، و با نفس بستيزند و به درگاه خدا رو آرند و اشك ريزند و نماز گزارند تا خدايشان دست گيرد و به لطف بپذيرد.