شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٦ - گفتن خويشاوندان مجنون را كه حسن ليلى به اندازهاى است، چندان نيست، از او نغزتر در شهر ما بسيار است يكى و دو و ده بر تو عرضه كنيم اختيار كن، ما را و خود را وارهان و جواب گفتن مجنون ايشان را

تو چو عقلى ما مثال اين زبان‌

اين زبان از عقل دارد اين بيان‌

تو مثال شادى و ما خنده‌ايم‌

كه نتيجه شادى فرخنده‌ايم‌

جنبش ما هر دمى خود اشهد است‌

كه گواه ذو الجلال سرمد است‌

گردش سنگ آسيا در اضطراب‌

اشهد آمد بر وجود جوى آب‌

اى برون از وهم و قال و قيل من‌

خاك بر فرق من و تمثيل من‌

بنده نشكيبد ز تصوير خوشت‌

هر دمت گويد كه جانم مفرشت‌

همچو آن چوپان كه مى‌گفت اى خدا

پيش چوپان و محب خود بيا

تا شپش جويم من از پيراهنت‌

چارقت دوزم ببوسم دامنت‌

كس نبودش در هوا و عشق جفت‌

ليك قاصر بود از تسبيح و گفت‌

عشق او خرگاه بر گردون زده‌

جان سگ خرگاه آن چوپان شده‌

چون كه بحر عشق يزدان جوش زد

بر دل او زد تو را بر گوش زد