شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٩ - حكايت مريدى كه شيخ از حرص و ضمير او واقف شد او را نصيحت كرد به زبان و در ضمن نصيحت قوت توكل بخشيدش به امر حق

شيخ مى‌شد با مريدى بى‌درنگ‌

سوى شهرى نان بد آن جا بود تنگ‌

ترس جوع و قحط در فكر مريد

هر دمى مى‌گشت از غفلت پديد

شيخ آگه بود و واقف از ضمير

گفت او را چند باشى در زحير

از براى غصه نان سوختى‌

ديده صبر و توكل دوختى‌

تو نه‌اى ز آن نازنينان عزيز

كه تو را دارند بى‌جوز و مويز

جوع، رزق جان خاصان خداست‌

كى زبون همچو تو گيج گداست‌

باش فارغ تو از آنها نيستى‌

كه در اين مطبح تو بى‌نان بيستى‌

كاسه بر كاسه است و نان بر نان مدام‌

از براى اين شكم خواران عام‌

چون بميرد مى‌رود نان پيش پيش‌

كاى ز بيم بى‌نوايى كشته خويش‌

تو برفتى ماند نان برخيز گير

اى بكشته خويش را اندر زحير

هين توكل كن ملرزان پا و دست‌

رزق تو بر تو ز تو عاشق‌تر است‌

عاشق است و مى‌زند او مول مول‌

كه ز بى‌صبريت داند اى فضول‌

گر تو را صبرى بدى رزق آمدى‌

خويشتن چون عاشقان بر تو زدى‌

اين تب لرزه ز خوف جوع چيست‌

در توكل سير مى‌تانند زيست‌