شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٨ - حكايت جوحى كه چادر پوشيد و در وعظ ميان زنان نشست و حركتى كرد زنى او را بشناخت كه مرد است و نعرهاى زد

بر دل آن ساحران زد اندكى‌

شد عصا و دست ايشان را يكى‌

گر عصا بستانى از پيرى شها

بيش رنجد كآن گروه از دست و پا

نعره لا ضير بر گردون رسيد

هين ببر كه جان ز جان كندن رهيد

ما بدانستيم ما اين تن نه‌ايم‌

از وراى تن به يزدان مى‌زييم‌

اى خنك آن را كه ذات خود شناخت‌

اندر امن سرمدى قصرى بساخت‌

كودكى گريد پى جوز و مويز

پيش عاقل باشد آن بس سهل چيز

پيش دل جوز و مويز آمد جسد

طفل كى در دانش مردان رسد

هر كه محجوب است او خود كودك است‌

مرد آن باشد كه بيرون از شك است‌

گر به ريش و خايه مردستى كسى‌

هر بزى را ريش و مو باشد بسى‌

پيشواى بد بود آن بز شتاب‌

مى‌برد اصحاب را پيش قصاب‌

ريش شانه كرده كه من سابقم‌

سابقى ليكن به سوى مرگ و غم‌

هين روش بگزين و ترك ريش كن‌

ترك اين ما و من و تشويش كن‌

تا شوى چون بوى گل با عاشقان‌

پيشوا و رهنماى گلستان‌

كيست بوى گل دم عقل و خرد

خوش قلاووز ره ملك ابد