شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤٢ - فرستادن اسرافيل را

حنين: ناله.

دم: اشارت است به دميدن اسرافيل در صور و زنده شدن مردگان.

رميم: پوسيده.

كشتگان كربلا: ظاهرا مولانا كربلا را به معنى متداول آن در وجه اشتقاق نادرست اين كلمه (كرب و بلا مصيبت) به كار برده است، هر چند ممكن است آن را كنايت از شهيدان گرفت.

حامل عرش: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٥٧٣/ ٥. اسرافيل يكى از حاملان عرش است.

چار جو: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٥٦٠/ ١ و ٣٤٦٢- ٣٤٦٠/ ٣.

آلوده بودن چار جوى: نهرهاى دنياوى انعكاسى از نهرهاى بهشتى است. دنيا پرستان به جاى جستن اصل رو به عكس آوردند. اما اين عكس‌ها آلوده است. برخى به ناپاكى و برخى آلوده مشقت و سختى دنياوى.

٧٤٠- ٧٣٨/ ٤ سينه زال: اشارت به شيرى است كه مادران از پستان به كودك دهند و اين شير عكس آن جوى شير است.

اجترا: اجتراء: دليرى كردن.

كرع: دهن در آب نهادن و آب خوردن. آب در اين جهان براى رفع تشنگى است و پاك كننده و نهر آب بهشتى مظهر پاكى است و اختصاص آب از ميان آن چهار به ذكر اصل و فرع از اين جهت است.