شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٥٩ - پشيمان شدن آن سر لشكر از آن خيانت كه كرد و سوگند دادن او آن كنيزك را كه به خليفه باز نگويد از آن چه رفت

هين مشو غره بد آن كه قابلى‌

مر خيالش را و زين ره واصلى‌

از خيال حرب نهراسيد كس‌

لا شجاعة قبل حرب اين دان و بس‌

بر خيال حرب حيز اندر فكر

مى‌كند چون رستمان صد كر و فر

نقش رستم كآن به حمامى بود

قرن حمله فكر هر خامى بود

اين خيال سمع چون مبصر شود

حيز چه بود؟ رستمى مضطر شود

جهد كن كز گوش در چشمت رود

آن چه كآن باطل بدست آن حق شود

ز آن سپس گوشت شود هم طبع چشم‌

گوهرى گردد دو گوش همچو يشم‌

بلكه جمله تن چو آيينه شود

جمله چشم و گوهر سينه شود

گوش انگيزد خيال و آن خيال‌

هست دلاله وصال آن جمال‌

جهد كن تا اين خيال افزون شود

تا دلاله رهبر مجنون شود

آن خليفه گول هم يك چند نيز

ريش گاوى كرد خوش با آن كنيز

ملك را تو ملك غرب و شرق گير

چون نمى‌ماند تو آن را برق گير

مملكت كآن مى‌نماند جاودان‌

اى دلت خفته تو آن را خواب دان‌

تا چه خواهى‌[١] كرد آن باد و بروت‌

كه بگيرد همچو جلادى گلوت‌

هم در اين عالم بدان كه مأمنى است‌

از منافق كم شنو كو گفت نيست‌

از صفت وز نام چه زايد خيال‌

و آن خيالش هست دلال وصال‌