شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٧ - جواب گفتن خر روباه را

گفت رو رو هين ز پيشم اى عدو

تا نبينم روى تو اى زشت رو

آن خدايى كه تو را بد بخت كرد

روى زشتت را كريه و سخت كرد

با كدامين روى مى‌آيى به من‌

اين چنين سغرى ندارد كرگدن‌

رفته‌اى در خون جانم آشكار

كه تو را من ره برم تا مرغزار

تا بديدم روى عزرائيل را

باز آوردى فن و تسويل را

گر چه من ننگ خرانم يا خرم‌

جانورم جان دارم اين را كى خرم‌

آن چه من ديدم ز هول بى‌امان‌

طفل ديدى پير گشتى در زمان‌

بى‌دل و جان از نهيب آن شكوه‌

سر نگون خود را در افكندم ز كوه‌

بسته شد پايم در آن دم از نهيب‌

چون بديدم آن عذاب بى‌حجاب‌

عهد كردم با خدا كاى ذو المنن‌

برگشا زين بستگى تو پاى من‌

تا ننوشم وسوسه كس بعد از اين‌

عهد كردم نذر كردم اى معين‌

حق گشاده كرد آن دم پاى من‌

ز آن دعا و زارى و ايماى من‌

ور نه اندر من رسيدى شير نر

چون بدى در زير پنجه شير خر؟

باز بفرستادت آن شير عرين‌

سوى من از مكر اى بئس القرين‌

حق ذات پاك الله الصمد

كه بود به مار بد از يار بد

مار بد جانى ستاند از سليم‌

يار بد آرد سوى نار مقيم‌

از قرين بى‌قول و گفت و گوى او

خو بدزدد دل نهان از خوى او

چون كه او افكند بر تو سايه را

دزدد آن بى‌مايه از تو مايه را

عقل تو گر اژدهايى گشت مست‌

يار بد او را زمرد دان كه هست‌

ديده عقلت بدو بيرون جهد

طعن اوت اندر كف طاعون نهد